Zmutowany, niehamujący inhibitor plazminogenu typu 1 zmniejsza gromadzenie się osnowy w doświadczalnym kłębuszkowym zapaleniu nerek

W zwłóknieniu nerek, podwyższonym TGF-a a angiotensyna II prowadzi do zwiększenia inhibitora aktywatora plazminogenu typu (PAI-1). Wydaje się, że PAI-1 zmniejsza kłębuszkowe obroty kłębuszkowej mezangium poprzez hamowanie aktywatorów plazminogenu, zmniejszając przez to wytwarzanie plazminy i degradację matrycy za pośrednictwem plazminy. Postawiliśmy hipotezę, że terapia zmutowanym ludzkim PAI-1 (PAI-1R), która wiąże się z witronektyną macierzy, ale nie hamuje aktywatorów plazminogenu, zwiększyłaby wytwarzanie plazmin, zwiększyła obrót macierzy i zmniejszyła akumulację macierzy w doświadczalnym kłębuszkowym zapaleniu nerek. Trzy grupy eksperymentalne obejmowały normalną, nieleczoną kontrolę choroby i szczury nefryczne traktowane PAI-IRR. Generowanie plazminy przez izolowany dzień 3 kłębuszków było dramatycznie zmniejszone o 69%, a spadek ten był odwrotny o 43% (P <0,02) po zastosowaniu in vivo PAI-1R. W dniu 6 zwierzęta leczone PAI-1R wykazywały znaczące zmniejszenie białkomoczu (48%, P <0,02), wybarwianie kłębuszkowe dla kwasu nadjodczego. Schiff-dodatni materiał (33%, P <0,02), kolagen I (28%, P < 0,01), kolagenu III (34%, P <0,01), fibronektyny (48%, P <0,01) i lamininy (41%, P <0,01) oraz w poziomach mRNA kolagenu I (P <0,01) i fibronektyny (P <0,02). Leczenie nie zmieniało nadekspresji mRNA TGF-pi i PAI-1, chociaż białko TGF-pi było znacząco zmniejszone. Obserwacje te silnie potwierdzają naszą hipotezę, że PAI-1R zmniejsza stwardnienie kłębków nerkowych, konkurując z endogennym PAI-1, przywracając wytwarzanie plazmin, hamując infiltrację komórek zapalnych, zmniejszając lokalne stężenie TGF-pi i zmniejszając gromadzenie się macierzy. Wstęp Fibrotyczna choroba nerek charakteryzuje się nagromadzeniem ECM (1,2). Ilość i skład matrycy zależy od delikatnej równowagi między ścieżkami syntetycznymi i degradacyjnymi. Kiedy synteza matrycy i osadzanie przewyższają degradację matrycy, patologiczna akumulacja macierzy prowadzi do włóknienia w chorobie nerek (3, 4). Podczas gdy nasze rozumienie mechanizmów leżących u podstaw tego procesu dramatycznie wzrosło w ostatnich latach, badania kładą nacisk na procesy, które zwiększają produkcję macierzy i strategie terapeutyczne blokujące te procesy (5, 6). Jest teraz jasne, że hamowanie normalnego obrotu macierzy odgrywa również ważną rolę w akumulacji macierzy. Dowody potwierdzają pogląd, że system plazmin / proteaza odgrywa ważną rolę w degradacji matrycy. Plazminę generuje się przez cięcie plazminogenu albo tkankowym aktywatorem plazminogenu (t-PA), albo aktywatorem plazminogenu typu urokinazy (u-PA). Inhibitor aktywatora plazminogenu typu (PAI-1) jest głównym inhibitorem in vivo zarówno t-PA, jak i u-PA i działa poprzez tworzenie kompleksów inhibitorów proteazy 1: 1, które są nieaktywne enzymatycznie (7). Generowanie plazminy jest zatem rezultatem netto aktywności aktywatorów plazminogenu i inhibitorów i można ją radykalnie zmniejszyć przez zwiększenie poziomów PAI-1. Badania in vitro sugerują, że oprócz degradacji fibryny plazmin odgrywa ważną rolę w degradacji macierzy (4, 8, 9). Plasmin degraduje białka matrycowe fibronektyny (10), lamininy (10), proteoglikanu (11) i kolagenu typu IV (12), a także fibryny, a także aktywuje MMP (13. 15), enzymy, które rozkładają białka kolagenowe. Znaczenie tego układu w normalnym obrocie mezangialnej matrycy kłębuszkowej wyraźnie wykazano, gdy degradacja macierzy wzrosła czterokrotnie po dodaniu mAb do PAI-1 do ludzkich komórek mezangialnych hodowanych na radioaktywnym Matrigelu (16). Dane potwierdzające znaczenie układu plazmin / proteaza w chorobie wzrosły dramatycznie w ostatnich latach. Myszy z genem nokainowy plazminogenu wykazują znacznie osłabione gojenie się ran (17) i zwiększone zwłóknienie po urazie płuc (18) [więcej w: pakiet onkologiczny ustawa, rzepka w kolanie, rzepka kolanowa ]