Spontaniczne inicjowanie migotania przedsionków przez ektopowe rytmy pochodzące z żył płucnych ad

Powierzchniowe elektrokardiograficzne odprowadzenia (I, II, III i V1) i bipolarne dosercowe programy elektrokardiograficzne filtrowane przy 30 do 500 Hz rejestrowano za pomocą poligrafu (Midas, PPG Biomedical Systems, Lenexa, Kans.). Bodźce zostały dostosowane do dwukrotności progu rozkurczowego i 2 msek. Jeśli arytmia nie rozwijała się spontanicznie podczas monitorowania elektrofizjologicznego lub nie była dostatecznie długotrwała, procedury fizjologiczne (np. Manewr Valsalvy lub masaż karotkowo-zatokowy), stymulacja przedsionkowa, środki farmakologiczne (np. Izoproterenol, trifosforan adenozyny, digoksyna, propranolol lub werapamil) lub wszystkie trzy metody zostały użyte.
Lokalizacja wyzwalaczy arytmogennych (Atrial Ectopic Beats)
Wstępne badanie obejmowało mapowanie wewnątrzsercowe izolowanych bijątek ektopowych. Ostrość ektopowa była zlokalizowana zgodnie z najwcześniejszą aktywnością przedsionkową w stosunku do referencyjnego elektrogramu lub początku ektopowej fali P. Wytworzono mechanicznie wytwarzane rytmy, unikając manipulacji cewnikami podczas nagrań, i takie rytmy zostały wyłączone z analizy przez porównanie wzoru elektrokardiograficznego i sekwencji wewnątrzsercowej z potwierdzonymi spontanicznymi uderzeniami ektopowymi. Jeśli w prawym przedsionku nie zarejestrowano ostrej aktywności dwubiegunowej wcześniej niż 10 milisekund przed początkiem ektopowej fali P, ektopowe rytmy zostały uznane za pochodzące z lewego przedsionka. Bezpośrednie odwzorowanie lewego przedsionka i żył płucnych wykonano za pomocą opatrunkowego owalu (u sześciu pacjentów) lub za pomocą cewnikowania przezprzełożeniowego. W widoku przednio-strzałowym ujścia żył płucnych znajdują się po obu stronach kręgosłupa i można je włączyć, przykładając prawy moment obrotowy do trzonu cewnika. Rola ektopowych uderzeń w początku migotania przedsionków została potwierdzona na podstawie zapisu napadowego migotania przedsionków.
Procedura ablacji
Nie podano heparyny do ablacji w prawym przedsionku. W przypadku lewego przedsionka podczas ablacji podawano dożylnie 0,5 mg heparyny na kilogram masy ciała, a następnie wlew w celu utrzymania czasu częściowej tromboplastyny od 60 do 90 sekund. Środki uspokajające midazolam i nalbufinę podawano dożylnie w celu opanowania bólu.
Ablację przeprowadzono na miejscu z najwcześniej zarejestrowaną aktywnością ektopową. Aby zminimalizować ryzyko tworzenia się skrzepu, energia o częstotliwości radiowej kontrolowana temperaturą była dostarczana w docelowej temperaturze 70 ° C w prawym przedsionku lub 55 do 60 ° C w lewym przedsionku między elektrodą cewnika a elektrodą mierzącą 575 cm2. przez 60 do 120 sekund, z wyjątkiem przypadków, gdy nastąpił wzrost impedancji.24,25
Podskórną heparynę podawano po ablacji w celu utrzymania czasu częściowej tromboplastyny. Skuteczna ablacja została zdefiniowana jako eliminacja wyzwalaczy przedsionkowych w ciągu 60 minut po ablacji i brak morfologicznych cech celowanych ektopowych uderzeń w ciągu kolejnych ośmiu dni bez potrzeby stosowania leków antyarytmicznych.
Telemetrię i 24-godzinny monitoring Holtera wykonywano w sposób ciągły, a dane były monitorowane przez pielęgniarki w celu określenia skumulowanego czasu trwania migotania przedsionków i czasu trwania fibrylacji podczas każdej godziny
[przypisy: belimumab, noni, atropina ]
[hasła pokrewne: punkty rubinowe, rak kolczystokomórkowy, rak pluc objawy ]