Postawy pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym i ich opieką prowadzą do wspomaganego samobójstwa czesc 4

Charakterystyka 91 Rodzinnych opiekunów. Dziewięćdziesiąt jeden opiekunów rodzinnych ukończyło badanie. Czterech pacjentów odmówiło udziału lub nie wypełniło ankiety, czterech pacjentów nie miało opiekunów, a jeden pacjent odmówił udziału opiekuna. Sześćdziesięciu siedmiu opiekunów to małżonkowie, 11 to dzieci, 5 to przyjaciele, 4 to rodzice, 3 to inni krewni, a to rodzeństwo (tabela 4). Ich średni wiek wynosił 53 lata, a 68 procent kobiety; znali pacjenta przez średnio 30,2 lat. Dodatkowe cechy opiekunów przedstawiono w tabeli 4. Społeczny, ekonomiczny i psychologiczny wpływ opieki był znaczny. Sześćdziesięciu siedmiu opiekunów (74 procent) udzielało pomocy przy zakupach, 59 (65 procent) z opatrunkiem, 49 (54 procent) z przeniesieniem z łóżka na krzesło, 40 (44 procent) z kąpielą i 34 (37 procent) z użyciem z toalety. Pięćdziesięciu dziewięciu opiekunów (65 procent) wskazało, że pacjent potrzebował umiarkowanej lub znacznej pomocy. Chociaż 89 z 91 pacjentów (98 procent), których opiekunowie ukończyli badanie, miało ubezpieczenie zdrowotne, 21 z opiekunów w przypadku tych 89 pacjentów (24 procent) zgłosiło, że pacjent nie ma wystarczających środków finansowych na pokrycie wydatków na opiekę medyczną i sprzęt . Trzydziestu czterech opiekunów (37 procent) straciło dochody z powodu opieki, 16 (18 procent) zrezygnowało z pracy w celu opieki nad pacjentem, 11 (12 procent) zachorowało podczas opieki nad pacjentem, a 26 (29 procent) ) opóźniało plany dla siebie lub swoich rodzin. Dwadzieścia jeden (23 procent) poinformowało, że ich życie społeczne często cierpiało, 20 (22 procent) zgłosiło, że często nie mają wystarczająco dużo czasu dla siebie, a 30 (33 procent) często odczuwało stres z powodu opieki nad pacjentem. Dwudziestu dwóch opiekunów (24 procent) było w stanie klinicznej depresji. Żaden z tych czynników nie był związany ze wsparciem opiekuna lub sprzeciwem wobec prośby pacjenta o pomoc w samobójstwie.
W sześciopunktowych skalach Likerta 29 procent opiekunów oceniło cierpienie pacjenta jako 4 lub więcej, a 30 procent oceniło ból pacjenta jako 4 lub więcej. Postrzeganie przez opiekunów bólu, cierpienia i jakości życia pacjentów nie miało związku z ich podejściem do prośby o pomoc w samobójstwie.
W 66 z 91 przypadków (73 procent) opiekun i pacjent mieli podobne podejście do samobójstwa wspomaganego przez lekarza (kappa = 0,46). Ogólnie rzecz biorąc, 56 opiekunów (62 procent) twierdziło, że poparłoby decyzję pacjenta o przyjęciu śmiertelnej dawki leku. Dziewięciu opiekunów pacjentów, którzy rozważyliby wspomagane samobójstwo, powiedzieliby, że będą sprzeciwiać się takiemu żądaniu. Opiekunowie, którzy sprzeciwiali się wspomaganemu samobójstwu, częściej byli religijni niż ci, którzy je popierają, we wszystkich miarach wierzeń i praktyk religijnych, w tym przynależności do kościoła (77 procent w porównaniu z 41 procentami, P <0,001), ważnością religii (90 vs. 60 na 100-punktowej skali Likerta, P <0,001), a częstotliwość praktyk religijnych (11,7 vs. 8,0, P <0,001). Siedemdziesiąt sześć procent opiekunów było w stanie dokładnie przewidzieć gotowość pacjenta do rozważenia przyjęcia śmiertelnej dawki leku. [więcej w: diklofenak, ceftriakson, dienogest ] [przypisy: skrzydlik, sla objawy, spastyka ]