Postawy pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym i ich opieką prowadzą do wspomaganego samobójstwa cd

Dwóch pacjentów było zależnych od respiratora. Jedenaście procent pacjentów miało depresję kliniczną. Dziewięćdziesiąt jeden procent uważa, że ich stan zdrowia był przyczyną stresu dla członków rodziny, a 65 procent uważało, że są ciężarem dla ich rodzin. Czterdzieści osiem procent uważa, że ich stan zdrowia spowodował trudności finansowe dla ich rodzin. Inne cechy funkcjonalne, społeczne, psychologiczne i religijne pacjentów przedstawiono w Tabeli 1. Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka pacjentów w zależności od tego, czy rozważyliby wspomagane samobójstwo. Pięćdziesiąt sześć procent pacjentów zgodziło się ze stwierdzeniem: W pewnych okolicznościach rozważałabym przyjęcie recepty na lek, którego jedynym celem było zlikwidowanie mojego życia i dlatego sklasyfikowano jako skłonnego do rozważenia wspomaganego samobójstwa. Jak pokazano w Tabeli 2, pacjenci, którzy zgodzili się z tym stwierdzeniem, częściej byli mężczyznami, mieli więcej lat wykształcenia, mieli lepsze wyniki beznadziejności, rzadziej byli religijni (przy wszystkich środkach) i oceniali ich jakość życia niższy niż ci, którzy nie zgadzali się z tym stwierdzeniem. Chęć rozważenia wspomaganego samobójstwa wiązała się z pragnieniem śmierci, niedawnymi myślami o popełnieniu samobójstwa i możliwą odmową leczenia ratującego życie (Tabela 2). Inne zmienne, w tym stan zamieszkania, czas od wystąpienia objawów lub od diagnozy, wsparcia społecznego, korzystania z opieki hospicyjnej, niepełnosprawności, bólu, cierpienia i postrzeganego wpływu choroby na rodzinę, nie różniły się istotnie pomiędzy dwiema grupami pacjentów .
Tabela 3. Tabela 3. Związek między odpowiedziami na temat Skali Beznadziejności Becka a chęcią rozważenia wspomaganego samobójstwa. Chociaż nie było różnicy w częstości występowania depresji między pacjentami, którzy rozważaliby przyjęcie śmiertelnej dawki leku, a tymi, którzy tego nie robili, pacjenci, którzy rozważaliby wspomagane samobójstwo, mieli wyższe wyniki beznadziejności (Tabela 2). Beznadzieja i depresja nie były synonimami. Na przykład w podgrupie pacjentów z oceną beznadziejności wynoszącą 9 lub więcej było 3 z 11 pacjentów z ciężką depresją (27 procent) i 16 z 89 pacjentów bez dużej depresji (18 procent) (P = 0,46). Tabela 3 zawiera dodatkowe informacje na temat związku między beznadziejnością a chęcią rozważenia przyjęcia śmiertelnej dawki leku.
56 pacjentów, którzy chcieli rozważyć wspomagane samobójstwo, zostało zapytanych, czy zgodzili się lub nie zgodzili się z serią oświadczeń dotyczących uzyskania recepty na śmiertelną dawkę leku od lekarza i preferencji dotyczących drogi podania. Czternastu z 56 pacjentów (25 procent) powiedziało, że woleliby sami podawać śmiertelne leki, 10 (18 procent) powiedziało, że woleliby, aby inna osoba wstrzykiwała leki, a 31 (55 procent) powiedziało, że zaakceptowaliby albo podejście. Czterdziestu czterech z 56 pacjentów (79 procent) zgodziło się ze stwierdzeniem: Jeśli samobójstwo z pomocą lekarza byłoby legalne, prosiłbym o zabójczą receptę od lekarza . Tylko jeden pacjent zgodził się z oświadczeniem: Jeśli samobójca z pomocą lekarza były już dostępne, poprosiłbym dziś o śmiertelną receptę z zamiarem zabrania go, by spowodował moją śmierć w ciągu następnego miesiąca. Trzydziestu sześciu z 44 pacjentów, którzy zażądali śmiercionośnej recepty, gdyby było to zgodne z prawem, zgodziłoby się z oświadczenie: prawdopodobnie zachowałbym dostępną recepcję do potencjalnego wykorzystania w przyszłości .
Opiekunki rodzinne
Tabela 4
[patrz też: ceftriakson, belimumab, cilostazol ]
[patrz też: schizofrenia hebefreniczna, schizofrenia paranoidalna objawy, skleroterapia cena ]