leki ziołowe na uspokojenie nerwica czesc 4

Stu czterdziestu pacjentów (11,6 procent) nie zostało poddanych badaniu echokardiograficznemu. Dziewięćdziesięciu trzech pacjentów nie poddało się echokardiografii, 24 zgodziło się poddać echokardiografii w późniejszym czasie, a 23 zginęło w wyniku obserwacji; przyczyny braku echokardiografii były równomiernie rozłożone we wszystkich grupach terapeutycznych. Pacjenci, którzy nie przeszli echokardiografii, byli młodsi, byli ciężsi, byli bardziej prawdopodobne, że byli czarni i byli leczeni przez krótszy czas niż ci, którzy to zrobili. Wyniki echokardiograficzne
Nie wszystkie zawory można w pełni ocenić u każdego pacjenta. Zastawka aortalna może być oceniona pod kątem regurgitacji na 1001 echokardiogramów 1072 (93 procent), zastawki mitralnej na 1010 (94 procent) i zastawki trójdzielnej na 967 (90 procent).
Zastawki zastawkowe
Tabela 2. Tabela 2. Częstość występowania niedomykalności zastawki mitralnej i zastawki aortalnej według grupy badanej. Gdy zastosowaliśmy kryteria FDA dotyczące niedomykalności aortalnej o łagodnym lub większym nasileniu, niedomykalności mitralnej o umiarkowanej lub większej ciężkości, lub obu, częstość występowania niedomykalności zastawki aortalnej wyniosła 5,0 procent w grupie z deksfenfluraminą, 5,8 procent w grupie o przedłużonym uwalnianiu z deksfenfluraminą, 5,4 procent w grupach z aktywnym leczeniem łącznie i 3,6 procent w grupie placebo (tabela 2), a częstość występowania niedomykalności mitralnej wynosiła odpowiednio 1,7, 1,8, 1,8 i 1,2%. Częstość występowania niedomykalności zastawki aortalnej lub mitralnej (lub obu) wynosiła odpowiednio 6,5, 7,3, 6,9 i 4,5%. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami terapeutycznymi, gdy stosowaliśmy kryteria FDA (Tabela 2).
Tabela 3. Tabela 3. Częstość występowania niedomykalności zastawki aortalnej, mitralnej i trójdzielnej według ciężkości i grupy badawczej. Ponadto zbadaliśmy niedomykalność zastawki w zależności od stopnia nasilenia. Wśród pacjentów, u których można było ocenić zastawkę aortalną, niedomykalność aortalną jakiejkolwiek ciężkości wykryto u 58 z 342 pacjentów (17,0 procent) w grupie z deksfenfluraminą, 56 z 329 (17,0 procent) w grupie z deksfenfluraminą o przedłużonym uwalnianiu, 114 z 671 (17,0 procent) w grupach z aktywnym leczeniem łącznie i 39 z 330 (11,8 procent) w grupie placebo. Niedomykalność aortalna jakiejkolwiek ciężkości była częstsza w grupach deksfenfluraminy i o przedłużonym uwalnianiu deksfenfluraminy niż w grupie placebo, ale różnica ta nie osiągnęła istotności statystycznej (P = 0,06), dopóki obie aktywne grupy lecznicze nie zostały połączone (P = 0,03). Dane przedstawione w Tabeli 3 sugerują, że różnice można przypisać przede wszystkim wzrostowi śladu lub łagodnej niedomykalności w grupach leczonych aktywnie w przeciwieństwie do nasilonej umiarkowanej lub ciężkiej niedomykalności.
Wśród pacjentów, u których można było ocenić zastawkę mitralną, niedomykalność mitralna jakiejkolwiek ciężkości wystąpiła u 210 z 343 pacjentów (61,2%) w grupie z deksfenfluraminą, 206 z 334 (61,7%) w grupie z dexfenfluraminą o przedłużonym uwalnianiu, 416 z 677 (61,4%) w grupach z aktywnym leczeniem łącznie i 181 z 333 (54,4%) w grupie placebo. Większość przypadków niedomykalności mitralnej uważano za fizjologiczne. Gdy rozważano wszystkie stopnie niedomykalności mitralnej, obserwowano wyższą częstość występowania niedomykalności w grupie z deksfenfluraminą (P = 0,03), grupie o przedłużonym uwalnianiu deksfenfluraminy (P = 0,03) i połączonymi grupami aktywnego leczenia (p = 0,01). niż w grupie placebo
[więcej w: sklerodermia, agaricus, atropina ]
[więcej w: reumatoidalne zapalenie stawów objawy, rezonans magnetyczny kraków cena, rodzaje ran ]