Endogenne hormony i ryzyko złamań kręgosłupa i szyjnego u starszych kobiet czesc 4

W analizie złamań szyjki kości udowej 476 kobiet i 399 w analizie złamań kręgów. Grupę referencyjną stanowiły kobiety z wartościami w najniższym kwintylu (<1,0 .g na decylitr). Aby przeliczyć wartości globuliny wiążącej hormony płciowe na nanomole na litr, pomnóż przez 34,7. P dla trendu <0,05 dla złamania biodra i <0,001 dla złamania kręgów. Ryzyko złamania biodra wzrosło wraz ze wzrostem stężenia globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy (ryc. 2). Po dostosowaniu do wieku każdy wzrost o 1,0 .g na decylitr (34,7 nmol na litr) w stężeniu globuliny wiążącej hormony płciowe wiązał się z ryzykiem względnym 1,4 (95% przedział ufności, 1,2 do 1,8) dla złamania biodra i 1,7 (przedział ufności 95%, 1,3 do 2,1) dla złamania kręgosłupa. W przypadku złamania szyjki kości udowej efekt ten częściowo był związany z wagą (tabela 2).
Spośród 244 kobiet losowo wybranych z kohorty, w której mierzono zarówno globulinę wiążącą estradiol w surowicy jak iw surowicy, 63 (26%) miało zarówno niewykrywalne stężenie estradiolu w surowicy, jak i stężenie globuliny wiążące hormon płciowy w surowicy wynoszące .g na jeden lub więcej decylitrów. Ta kombinacja była związana ze skorygowanym względem wieku wzrostem ryzyka o współczynnik 14 dla złamania biodra (przedział ufności 95 procent, 3,0 do 62,0) i współczynnik 12 dla złamania kręgosłupa (przedział ufności 95 procent, 3,3 do 41,0). Korekta wagi zmniejszyła nieco te asocjacje dla obu złamań biodra (względne ryzyko, 6,9, 95 procent przedziału ufności, 1,5 do 32,0) i złamania kręgów (względne ryzyko, 7,9, 95 procent przedziału ufności, 2,2 do 28,0). Populacyjne ryzyko dla tej kombinacji czynników wynosiło 60 procent dla złamania biodra i 64 procent dla złamania kręgów.
Tabela 3. Tabela 3. Hormonalne predyktory złamania biodra i kręgów u kobiet po menopauzie, według modeli wielozmiennych. Kobiety z wartościami estronu w surowicy w najniższym kwintylu (.14 pg na mililitr [52 pmol na litr]) miały niższe ryzyko złamań kręgów niż kobiety z wyższymi stężeniami (Tabela 2). Występowała umiarkowana korelacja między stężeniem estronu i estradiolu w surowicy (r = 0,6), a niskie stężenia estronu w surowicy nadal wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem złamań kręgów po dostosowaniu do stężenia estradiolu (Tabela 3).
Kobiety ze stężeniem testosteronu bez surowicy w najniższym kwintylu (.0,7 pg na mililitr [2,4 pmol na litr]) wykazywały zwiększone ryzyko złamania biodra (tab. 2). Jednak współczynnik ten nie był już znaczący po dostosowaniu do stężenia estradiolu w surowicy (ryzyko względne, przedział ufności 1,2%, 0,7 do 2,4).
Stężenie witaminy D w surowicy
Kobiety, u których stężenie 1,25 (OH) 2-witaminy D w surowicy było w najniższym kwintylu (.23 pg na mililitr [55 pmol na litr]), znacznie zwiększały ryzyko złamania biodra (względne ryzyko, 2,1; procent przedziału ufności, 1,2 do 3,5); nie było dalszego zmniejszenia ryzyka złamania biodra przy wyższych stężeniach 1,25 (OH) 2 witaminy D w surowicy. Związek ten pozostał istotny po dostosowaniu stężenia estradiolu i globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy (Tabela 3); dalsze dostosowanie stężenia kreatyniny w surowicy nie spowodowało znaczącej różnicy (względne ryzyko, 2,3; 95% przedział ufności, 1,0 do 5,2)
[podobne: citalopram, ceftriakson, agaricus ]
[przypisy: rosa canina, rzepka kolanowa, rzepka w kolanie ]