Adenozyna i inozyna zwiększają skórną przepuszczalność naczyń przez aktywację receptorów A3 na komórkach tucznych

Adenozyna ma silne działanie zarówno na układ sercowo-naczyniowy, jak i na układ odpornościowy. Ekspozycja tkanek na adenozynę powoduje zwiększoną przepuszczalność naczyń i wynaczynienie białek surowicy. Mechanizm, dzięki któremu adenozyna powoduje te zmiany fizjologiczne, jest słabo zdefiniowany. Stosując myszy z niedoborem receptora adenozynowego A3 (A3AR), wykazaliśmy, że wzrost przepuszczalności naczyń skóry obserwowany po leczeniu adenozyną lub jej głównym metabolitem inozyną odbywa się za pośrednictwem A3AR. Adenozyna nie zwiększa przepuszczalności naczyń u myszy z niedoborem komórek tucznych, co sugeruje, że ta reakcja tkanki na adenozynę zależy od komórek tucznych. Co więcej, odpowiedź ta jest niezależna od aktywacji receptora IgE o wysokim powinowactwie (FcyR1) przez antygen, ponieważ adenozyna jest równie skuteczna w pośredniczeniu w tych zmianach u myszy z niedoborem łańcucha Fc. R1. Łącznie wyniki te potwierdzają model, w którym adenozyna i inozyna indukują zmiany w przepuszczalności naczyń pośrednio poprzez aktywację komórek tucznych, które z kolei uwalniają substancje naczyniotwórcze. Wykazanie in vivo, że adenozyna, działając przez specyficzny receptor, może powodować degranulację tej ważnej komórkowej komórki efektorowej opartej na tkance, niezależnie od aktywacji antygenem receptora IgE o wysokim powinowactwie, wspiera ważną rolę tego nukleozydu w modyfikacji odpowiedzi zapalnej. Wprowadzenie Adenozyna i jej podstawowy metabolit inozyna są wszędobylskimi nukleozydami, które mogą być uwalniane w znacznych ilościach z tkanki niedokrwiennej i stymulowane komórki tuczne (1-4). Adenozyna działa poprzez receptory adenozyny na powierzchni komórki w celu organizacji wielu zdarzeń fizjologicznych w wielu tkankach. Niewiele fizjologicznych ról przypisano inozynie i dopiero niedawno wykazano, że inozyna może uczestniczyć w sygnalizacji za pośrednictwem receptora (5). Do chwili obecnej zidentyfikowano 4 receptory adenozynowe, A1, A2A, A2B i A3, z których każdy ma unikalne rozkłady tkanki, powinowactwo ligandu i mechanizmy transdukcji sygnału (6). Receptory A1 i A2A są aktywowane przez submikromolowe stężenia adenozyny, podczas gdy receptory A2B i A3 aktywują się tylko wtedy, gdy poziomy adenozyny wzrastają w zakresie mikromolowym. Wykazano, że inozyna wiąże się z receptorami A3 w zakresie 10 ~ 50. M (5). Te różnice w powinowactwie ligandu mają ważne fizjologiczne implikacje, ponieważ uważa się, że poziomy adenozyny i inozyny w tkankach zwiększają się do zakresu mikromolowego w okresach zapalenia, niedotlenienia lub niedokrwienia (1, 3, 4, 7). W związku z tym receptory A2B i A3 stały się atrakcyjnymi celami farmakologicznymi do modyfikowania odpowiedzi zapalnej. Zmiany w przepuszczalności mikronaczyniowej są kluczowe dla rozwoju i podtrzymywania odpowiedzi zapalnej. Od wielu lat wiadomo, że adenozyna może powodować rozszerzenie naczyń i zwiększenie przepuszczalności naczyń włosowatych w licznych łożyskach naczyniowych (8. 11). Chociaż istnieją dowody, że sprzężone z cAMP receptory A2 na naczyniowym mięśniu gładkim są odpowiedzialne za rozszerzanie naczyń za pośrednictwem adenozyny (12), dokładny mechanizm zaangażowany i receptory pośredniczące w zmianach przepuszczalności naczyń nie są tak dobrze ustalone (13. 15). Ponadto nie jest jasne, czy adenozyna działa bezpośrednio na komórki śródbłonka, czy też obserwowany wzrost przepuszczalności naczyń jest pośredni, wynikający z uwalniania mediatora przez stymulowane komórki odpornościowe. Szereg dowodów sugeruje, że receptory adenozyny są obecne na komórkach śródbłonka i że bezpośrednia aktywacja tych receptorów powoduje zmianę przepuszczalności śródbłonka. Chociaż przenikalność pojedynczych komórek in vitro komórek śródbłonka aorty zmniejsza się w odpowiedzi na adenozynę, komórki śródbłonka mikronaczyniowego wykazują wzrost przepuszczalności wywołany adenozyną (16, 17)
[więcej w: rezonans magnetyczny kraków cena, spastyka, rzepka w kolanie ]